24-03-07

Beste Felix Van Groeningen,

 

Dagen zonder Lief is een geweldige film. Niet alleen omdat het fijn is om elk plekje waar de film zich afspeelt te herkennen en te kunnen plaatsen. Niet alleen omdat de acteurs goed waren, op dat lelijke Antwerps na dan. Dat spreken ze niet, bij ons. Nee, ik vond 'm vooral zo goed omdat ik er bang van werd. Ik was de hele dag al hoogsensitief aan het doen, en plots zat ik daar in de bioscoop en dacht ik: ja... wat als dat ook mijn toekomst is?

Stel dat ik later plots weer op het stationsplein opduik, en toevallig één van mijn 'goeie vrienden van vroeger' tegenkom. Stel dat het Lief Heersbeest getrouwd is met mijn Giechelvriendinnetje en dat ze samen een kindje hebben. Stel dat er eentje van het dak van de Hamelinckxblokken is gesprongen. Stel dat er iemand wanhopig jong probeert te blijven en in het nachtleven op 't Plein is blijven plakken. Stel dat ik het nog steeds niet afgeleerd zal zijn op de verkeerde mensen te vallen en nog steeds niet gelukkig ben... Wat dan?

Misschien denk ik te veel na, en misschien maak ik mij te veel zorgen. Maar iedereen heeft dromen die hij achterna jaagt, en niet iedereen is daarin succesvol. Iedereen mislukt wel eens, maar wat doe je dan als alles mislukt blijkt te zijn en niets is zoals je het had gewild? Eén film. En plots is de toekomst weer heerlijk beangstigend en hopelijk nog veel te ver weg...

12:56 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

19-03-07

Zeer gewaardeerd lerarenkorps van de P-Hogeschool in A.,

 

Het gààt niet! Er zijn maar vierentwintig uren in één dag, en zeven dagen in een week. Méér gaat écht niet. Dus ofwel komen jullie nu onmiddellijk met jullie voeten terug de grond op, ofwel ga ik gillen.

Mevrouw S, bijvoorbeeld, geeft Frans. Een bijzonder interessant, nuttig en nodig vak in een land waarvan de bovenste en onderste helft elkaar liever misverstaan dan begrijpen. Twee uur om de twee weken les, twee uur om de andere twee weken workshop. Ik geef toe dat ik een beetje overdonderd was toen ik gisteren merkte dat ik behalve de te verwachten bladzijde tekst die gelezen moest zijn alvorens naar de les te komen en de informatie die ik al anderhalve maand in mijn map meesleur voor mocht het er ooit van komen dat ik ze nodig heb, ook nog een taak over een televisieuitzending die we in vogelvlucht en leerkrachtloos moesten bekijken moest maken, en in dat thema bovendien nóg meer research naar voorbeelden uit de Franstalige pers moest zien te vinden. En dàn vind je maandagochtend nóg een mailtje in je mailbox, om je eraan te herinneren dat je voor de paasvakantie ook nog eens drie artikels over een bepaald personderwerp in het workshopland moeten meegebracht worden, waarvan ook nog eens een nederlandstalige samenvatting en een franstalige presentatie voor de rest van de klas gemaakt moeten worden. Vindt u dat zelf niet een klein beetje te ver gaan voor twee plus twee uurtjes?

Dan is er meneer F, die redactietechnieken geeft. En de steun en toeverlaat van de workshopmagazines zou moeten zijn. Meneer F. heeft de bijzonder belangrijke taak van ons zo compleet mogelijke journalisten te maken, en wil ons daar dan logischerwijze hard genoeg op laten oefenen. Een filmrecensie van een film die momenteel uiteraard alleen maar in A. in de bioscoop te zien is, een uitgeschreven kritisch interview over een actualiteitsonderwerp, een interview over iemands passie, een interview met een student. Die film, die moet eerst gezien worden voordat er een recensie geschreven kan worden. En mensen om te interviewen liggen niet zomaar voor het rapen op de stoep voor de hogeschool. Je verliest voortdurend tijd door het heen-en-weer-reizen, ofwel jaag je andere lectoren tegen je in het harnas omdat je geen andere uitweg zag dan één van hun lessen te brossen. En tussendoor is er ook nog het magazine dat zichzelf niet schrijft en in elkaar steekt. Het is een heel mooie gedachte om ons te verplichten voor de paasvakantie alle drie de teksten-en-interviews af te hebben, zodat er na de vakantie alleen maar hoeft geschoven te worden. In theorie. Jammer genoeg werkt de realiteit niet goed mee. Ik kàn moeilijk artikels afkrijgen over interessante onderwerpen, als de evenementen die ik moet verslaan pas na de vakantie beginnen. Ik kan best drie aankondigingen voor concerten, boeken, voorstellingen geven, maar wat zijn onze lezers daarmee, als ze het tijdschrift in handen krijgen op een moment dat de concerten en voorstellingen al bezig of afgelopen zijn? Ik kàn ook heel moeilijk morgen al iemand interviewen die pas vanaf de paasvakantie in ons land vertoeft. Ik kàn gaan trishen en mailinterviews doen, als ze natuurlijk zouden willen terugmailen, maar ik zou het liever écht goed doen. Ziet u, meneer F., kan en kàn is twee. Een beetje realiteitszin zou gewoon tof zijn.

Waar bij meneer F. uitstellen misschien een oplossing zou zijn, is het uitstellen bij meneer V.D. hetgene wat ons in de problemen brengt. Culturele actua is een enorm tof vak, je hoeft er amper voor op school te zijn, en je eindelijk weer een goed excuus om tentoonstellingen en toneelstukken te bekijken, of video's en dvd's. Alleen rust er een beetje een vloek op het vak, om niet te zeggen dat het misschien meneer V.D. wel is, die ongemeen vaak met pech geconfronteerd wordt. Tijdens het eerste semester al, liet hij ons een boek over de islam lezen en was hij op de dag van de test prompt ziek. Toen kon hij de imam die hij ons beloofd had niet meer vinden, hij had hem pas voor het tweede semester weer opgespoord gekregen. Toen die imam dan enkele weken geleden eindelijk kwam, stak hij nog vast in het verkeer ook. Het toneelstuk van vorig tremester ging godzijdank zonder problemen door, al zijn er altijd van die schelmen die er niet heengaan, niet door de mand vallen en nog meer punten krijgen dan diegenen die er plichtsbewust naar gaan kijken ook. Dit semester duurt de vloek op Culturele Actua onverminderd voort. De twee tentoonstellingen die we moesten gaan zien bleken plots niet meer op dezelfde datum te beginnen. En ook niet op de datum die eerst was vastgelegd. Aanpassingen en uitstel dus. Toen was het het toneelstuk, dat eerst een latere premièredatum had en vervolgens zijn eerste voorstellingen afgelaste. Net die waarvoor wij kaarten hadden, natuurlijk. We kregen weer uitstel, en de toestemming om de film te bekijken. Al dat uitgestel zorgt er nu wel voor dat al die opdrachten lekker in elkaars vaarwater zitten te poedelen. Je moet het maar eens proberen, films en toneelstukken bekijken, tot in Brussel rijden voor een tentoonstelling waar je met moeite een uur kunt rondkijken, alle andere taken maken en tegelijk ook nog eens alle lessen bijwonen. Om maar nog niet te zwijgen van het geld dat ons dit semester al heeft gekost... en nog zal kosten, als ik al die evenementen voor meneer F. wil gaan bekijken voor ons magazine ook. Ik heb bijna een weekendjob nodig om het hoofd boven water te houden, maar ironisch genoeg heb ik daar gewoon geen tijd voor...

En dan zijn er nog de nieuwsberichten en teksten en discussies voor meneer G. in het Engels, de foto's bij de interviews-die-niet-voor-de-vakantie-kunnen-afgenomen-worden voor mevrouw M. die net na de vakantie af moeten zijn, het interview voor veel te veel examenpunten voor mevrouw V. dat het mislukte interview van vorige keer moet goedmaken, de Duitse brieven voor meneer V. die mijn buis moeten ophalen en waarvoor ik liever iets meer tijd krijg dan een week, aangezien mijn verbeter-bronnen aan hun thesis bezig zijn en niet staan te springen om mijn eeuwig foute verbuigingen met een deadline van twee dagen te verbeteren, het mediawatchen dat ons straks de week voor de paasvakantie ook nog te wachten staat, en noem maar op.

Begrijp me vooral niet verkeerd, ik kan gerust tegen een beetje werk. Ik héb zelfs graag een beetje stress. Dat een journalist een onbestaand sociaal leven heeft, dat begrijp ik ook. Dat een journalist-in-spe alvast moet gaan wennen aan dat ontbrekende sociaal leven, dat ook. Van mij hoeven jullie ook nooit tegen elkaar te spreken en zodoende ook niet te weten dat jullie allemaal tegelijk met een massa werk aan komen zetten. Het énige wat ik liever wel zou willen, is een heel klein beetje aandacht voor de realiteit. Vierentwintig uren in een dag. Zeven dagen in een week. Nièt méér.

Bedankt,

15:50 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

16-03-07

Hej, Svenskor!

 

Hou jullie vast, vul alle winkelrekken tot bovenaan met pepparkakor en zet de rendieren een poosje veilig op stal: wervelwind Sneeuwwitje heeft een brandend, Zweeds plan!

Lang geleden heette ik nog geen Sneeuwwitje. Ik heette Pippi, en ik woonde in een krakkemikkig huis van opeengestapelde tafels, stoelen en ander meubilair. Ik was beresterk, en ik kon absoluut niet tellen. Ik had ingebeelde vriendjes, een ingebeelde aap en een ingebeeld paard op de veranda. Die aap werd vervangen door een zusje, het paard is nog een poosje ingebeeld gebleven en de vriendjes ben ik nooit echt kwijtgeraakt. Al heten ze nu niet meer Tommy en Annika. Ik was gek op mijn boek van Pippi Langkous. Correctie, boeken. Ik had er zo twee, exact dezelfde. Misschien uit voorzorg, omdat het er naar uit zag dat ik er op zijn minst ééntje volledig aan flarden zou lezen.

Een beetje later hield ik op met dingenzoeker te zijn. Ik keek nog Pippi Langkous op video en kende alle verhaaltjes nog steeds uit het hoofd. Maar liever nog luisterde ik naar de verhaaltjes die mama en papa vertelden, over de Kinderen van de Zoutkreek. Een televisieserie, ook al naar een boek van Astrid Lindgren (de vrouw die de grootste invloed op mijn leven gehad heeft is dus blijkbaar niet mijn eigen mama), over een Zweeds gezin dat op een eiland woonde. TV2, de voorloper van Ketnet, heeft nooit een beter idee gehad dan het moment dat ze besloten de serie te herhalen. Ik werd stapelverliefd op de taal, op de huisjes, het landschap, het water,... Ik wilde in Zweden wonen, in zo'n roodhouten huisje, en samen met de andere kinderen van het dorp zou ik die zangerige taal spreken en avonturen beleven. Ik zou kunnen varen met roeibootjes en ik zou kunnen zwemmen. En ik zou een hond hebben. Zweden was het paradijs...

En toen werd ik ouder, en de Zweedse Liefde werd ingeruild voor de Eerste Liefde. Engeltje dus. Ik ruilde ze niet eens zomaar in, maar vergat dat de Zweedse Liefde ooit had bestaan. Ik kon ze mij zelfs niet herinneren toen ik op zoek ging naar een studierichting. Ik had altijd in Leuven willen studeren, maar omdat Engeltje naar Gent ging, zocht ik ook een goeie reden om daarheen te gaan. Er was maar één richting die je over heel het land alleen maar in Gent kon studeren, en dat was Zweeds. En omdat ik naar Gent wilde, koos ik voor Zweeds. De meest domme reden om een studierichting te kiezen ooit, want toen Engeltje verdween, had ik geen motivatie meer en liep het studeren ook nogal falikant af. Mislukte examens, mislukte herexamens, bisjaar. En toen kwam gelukkig de Zweedse Liefde ineens terug, herinnerde ik mij ineens weer al die heerlijke dingen die ik ook wilde kunnen en wilde hebben. Dat tweede jaar ging alles veel beter. Akkoord, het mislukte ook, maar dat kwam door de hersenschudding. Je moet érgens een excuus voor hebben.

Als ik had gewild, had ik best mijn herexamens kunnen doen. Dan was ik er misschien door geweest en had ik nu in mijn derde jaar gezeten. Komt op hetzelfde neer, want ik zou hoe dan ook nog een jaar voor de boeg hebben, en dat heb ik nu ook. Maar ik wilde dus geen herexamens doen, omdat ik niet weer een speelpleinzomer wilde opgeven, en omdat ik naar Zweden wilde. Een beetje een kromgetrokken redenering op zich, behalve als je weet dat ik die zomer samen met Zussie en een hele groep leuke mensen door Zweden ben getrokken met de kano. Ik kwam mezelf daar ergens tegen, midden op één of ander inktblauw meer met zilverachtige golfjes. En ik heb nog steeds heimwee naar het buiten slapen, eten met zand door en tandenpoetsen in het midden van het meer. En door die heimwee, gemengd met de Zweedse Liefde, loopt er nu één Sneeuwwitje met haar hoofd in de wolken door het schoolleven.

Maandag was er infoavond over Erasmus op school. Ik wilde eigenlijk naar Slovakije of Hongarije, maar toen ik de school in Zweden zag was ik weer stapelverliefd. Jönköping heeft een echte, outstanding journalistenschool, een campus die aan een groot meer ligt en waar het wel Zuid-Frankrijk lijkt. Niet dat ik zo Zuid-Frans aangelegd ben, gewoon gek op Zweden. En nu dus, wil ik daar volgend jaar heen. Mijn ouders zeggen geen nee, al willen ze wel dat ik er enorm hard over nadenk en alle voor- en nadelen op een rijtje zet. Ben ik niet zo goed in, eerlijk gezegd, want de voordelen wegen àltijd op tegen de nadelen als ik zoiets doe. Zelfs als er maar drie voordelen zijn en honderd nadelen. Het enige nadeel dat wel eens vervelend zou kunnen zijn, is het feit dat ik nog moet mogen van de internationale dienst op school. Ik heb sowieso een tweede zit, en daar zijn ze niet zo happig op. Maar ik heb wél een motivatie van jewelste, ik spreek en begrijp Zweeds en hoef het dus niet helemaal van in het begin te leren, en ik heb zelfs iemand tot in LA gekregen met mijn Erasmusaanvraag-helpdesk. Hoe moeilijk kan het dan zijn, om volgend jaar deze tijd van het eerste flauwe lentezonnetje in Jönköping te kunnen genieten?

Tiddelipom och Piddelidej,

17:20 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

02-03-07

Lief Heersbeest,

 

Ik las een editorial. Dat lees ik wel vaker, kwestie dat ik er op een dag ook een zal moeten kunnen schrijven, als ik het ooit tot hoofdredacteur schop. Anders dan de hoofdredacteur van een zestal journalistiekstudenten, dan. Dit editorial was echter anders dan anders. Ja, het stak in een tijdschrift waarvoor ik tien euro heb betaald en dat ik zal moeten namaken met mijn eigen naam op de cover. En het was in het Engels, want zulke pareltjes zijn helaas nog niet te vinden in onze eigen taal. Wacht maar tot ik groot ben... of het ooit afleer om af te wijken. Want hoewel dat allemaal heel anders dan anders is, was het niet dat, dat ervoor zorgde dat ik nu een blog over een editorial schrijf. Het deed me wat. De inhoud.

Het gaat over een Zweedse man die Karl-Johan heet en in Londen woont. Hij is verliefd op een meisje, Lynne, maar dat durft hij haar niet te vertellen. En hoewel het van kilometers afstand duidelijk is, heeft zij het ook niet door. Een typisch, oh zo herkenbaar liefdesverhaaltje, zou je denken. Maar dan springen we even over naar een actualiteitsschets over Londen. Er is daar namelijk een graffitikunstenaar aan het werk. Heel bijzonder is dat niet, ware het niet dat hij of zij enkel levensgrote letters achterlaat op de rolluiken van winkels. Dikwijls de eerste letter van de naam van de winkel, maar niet altijd. Al doet dat er weinig toe. Wat er toe doet, is dat de letters overal in Londen zijn opgedoken. Dan gaan we nu terug naar Karl-Johan. Op een avond belt hij Lynne op en vraagt haar of ze mee wil gaan wandelen. Ze zegt ja, en samen trekken ze de stad in. Het lijkt alsof ze al pratend zomaar in het wilde weg wandelen, al heeft Karl-Johan nu en dan wel een stopje ingelast. De eerste stop is voor een rolluik waar een grote I op staat. Vervolgens stopt hij bij een L, dan komt er een O,... Je ziet zelf ook wel welke kant het uitgaat, uiteindelijk vormt zijn wandeling de letters van I LOVE YOU. Jammer genoeg had Lynne het absoluut niet door. Tragisch. Het is in elk geval de prachtigste liefdesverklaring waar ik ooit van heb gehoord.

Ergens lijk ik wel een beetje op Karl-Johan. En jij bent mijn Lynne, Lief Heersbeest. Ik ben degene die stapelverliefd op je is, die alle mogelijke dingen aanricht om het je subtiel duidelijk te maken, waardoor de hele wereld door heeft wat ik voor je voel. De hele wereld, behalve jij dan. Misschien moet ik ook een graffitiwandeling met je maken. Misschien ben jij toch iets opmerkzamer dan Lynne. Maar misschien moet ik dan wel eerst zelf graffitikunstenaar worden en alle rolluiken van winkels in het dorp van letters gaan voorzien...

I Love You...

22:05 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |