21-07-08

Beste zon,

 

Het is bijna eind juli, en het zou nu toch stillekesaan tijd mogen zijn om eens te beginnen schijnen. Die regen en dat grijs, dat hebben we nu toch al lang genoeg gezien. Zeg nu zelf, het is toch veel toffer om naar de aarde beneden te kijken en allemaal mensen te zien in vrolijk gekleurde topjes en shortjes, en op open sandalen waardoor je tenen met nagellakkleurtjes kan zien? Toch veel beter dan dikke zwarte wintertruien die elk plukje vel bedekken, en toch beter dan die lelijke regenjassen met reclameslogans op? Of hou jij misschien van een wereld vol paraplu's? Als dat het probleem is, wil ik er best voor gaan ijveren dat mensen terug met parasols naar buiten gaan, in plaats van met hoedjes, petten of bandana's. Je zegt het maar, zonnetje, en we maken een nieuwe fashion-statement. Terug naar de Mary Poppinstijd.

Het schijnt dat je vanaf woensdag weer gaat schijnen: zie je mij al reikhalzend uitkijken? Ik hoop maar dat niemand je afschrikt, en dat je er echt door komt. Duw al die domme wolken maar opzij, die hebben nu lang genoeg vrij spel gehad. De zomer is van jou. En ons landje, dat verdient nu wel een beetje zonneschijn. Want met al die problemerij wordt het hier wel heel erg grijs... Wedden dat iedereen het weer wat beter met elkaar zal kunnen vinden, als het weer weer een beetje beter wordt?

Reikhalzend uitkijkend naar je komst,

16:03 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

16-06-08

Mijn lieve vriendjes allemaal,

 

Ik ben weer terug. Vijf maanden lang ben ik er niet geweest, en nu zit ik terug in mijn eigen geel-geverfde kamer. Mijn laptop is terug aangesloten op mijn eigen netwerk en heeft weer haar eigen IP-adres. Ze is nog een beetje ziek van de reis. Heeft een virus gehad en heeft daar nog altijd een paar littekens aan overgehouden. De 'n' van haar toetsenbord blokkeert, en de control-toets ook een beetje. Misschien mist ze haar zusterlaptop, die de laatste vijf maanden samen met haar werkte in dezelfde kamer. Die zusterlaptop staat niet nog steeds in Zweden, ze staat hier beneden. Nog slechter aan toe dan zijzelf, want de zusterlaptop is op haar laatste dag in Zweden gecrasht.

Maar laten we het even over de eigenaar van de laptop hebben. Ik dus. Ik ben weer in België, en ik ben niet helemaal zeker dat ik dat zo fijn vind. Natuurlijk vind ik het leuk om iedereen weer terug te zien, mijn familie om mij heen te hebben, eindelijk weer eens af te spreken met jullie, mijn vriendjes. Natuurlijk is het een verademing om gewoon in de supermarkt alcohol te kunnen kopen - als ik dat zou willen - en om gewoon mijn eigen taal te kunnen spreken en begrepen te worden. En natuurlijk is het fijn dat ik weer gewoon naar de bioscoop kan gaan zonder dat ik de volgende drie weken moet bezuinigen op eten omdat een kaartje bijna tien euro kost. Euro. Er zitten nog steeds kronen in mijn 'planbok' en ik wil nog altijd delen door tien. Dat zou leuk zijn, natuurlijk, want dan zou het leven er ineens heel wat goedkoper op geworden zijn. Maar voor de rest is het teruggekomen zijn heel erg... vreemd. Ik snap niets van de nieuwe badkamerregels thuis en ik weet de helft niet meer liggen. Dat is nog het minste. Ik hoor overal Nederlands en het is vermoeiend om weer alles te begrijpen. Ik heb moeite om niet in het Engels te beginnen, en in mijn zinnen zit sowieso meestal wel ergens Engels of Zweeds. Of het nu in de woordenschat is of in de zinsbouw. Ik durf nog eventjes niet buiten te komen en verberg mij nog even op mijn slaapkamer, waar ik rustig in het Engels kan denken en herinneringen in een plakboek kan kleven. Maar ooit zal ik er eens uit moeten komen. En onder ogen moeten zien dat ik écht weer terug ben.

Geen wandelingetjes meer langs het meer naar huis als ik de bus heb gemist - het idee dat ik dat hier zou doen - en geen barbecues meer bij het meer. Geen twee uur op de bus om naar de eerstvolgende grote stad te rijden, geen shortcut via Dinoland meer, niet snel even naar de Netto of snoep gaan scheppen in de Hemmakväl. Niet meer voor vijf uur het Systembolaget binnen rennen en geen ciders meer op de pier. Geen tien keer fika tijdens één les, geen kamer meer delen en geen luid gebons op de deur als Griet Nummer Drie eraan komt. Ook geen smerige keuken, afwas van drie weken en toiletpapier dat altijd op is meer - maar dat is niet zo erg. Geen sneeuwballen meer die tegen het raam slaan, geen zeepslide in de gang en geen meidenfilms in de Common Room. Geen bezoekjes van vriendinnetjes op onze kamer, niet meer hard meezingen met cheezy muziek en geen schrik meer dat iemand jouw ijs uit de diepvries heeft gestolen. Geen hockeymatchen meer in de Kinnarpsarena en geen zwempartijtjes meer in het Rosenlundsbadet. Niet meer met z'n allen voor het huis in het gras liggen, geen feestjes meer en geen nachtlawaai van dronken British Boys. Geen vrolijk gezang op de gang als ons Griekse Zonnetje opstond, geen zonsopgang om half vier 's ochtends. Geen slepende voetjes van de Thai Girls over de vloer en niet langer "Let's Dance' tien minuten als alarm van onze Buurjongen als hij moest opstaan. Geen brandalarm bij het aansteken van de oven, geen international dinners in de gang. Geen gezamenlijke dress-ups en make-up-sessies voor feestjes, niet meer de slappe lach om iets wat de British Boys zeggen of doen, geen sugar highs meer. Geen Zweden meer. Terug naar de realiteit.

Het zal vast wel weer wennen, het zal vast binnen een paar weken weer lijken alsof ik nooit ben weggeweest. Behalve voor dat speciale plekje in mijn hart waar alle herinneringen zitten, en behalve voor de massa's vrienden met wie ik dankzij Facebook contact kan houden. Het zal een beetje moeilijk worden, want het leven daar was zo anders dan hier. Maar uit een ervaring, een avontuur als dit zullen er vast nog honderden anderen uitvloeien. Wie weet waar ik volgende keer terechtkom? Zweden? Singapore? United States? Oostenrijk? Australië? Duitsland? Nederland? Rusland? Oekraïne? Tientallen vraagtekens, tientallen verschillende richtingen die ik met mijn leven in kan slaan. Nee, dat zwart gat waar ik zo bang voor was, dat bestaat niet. In de plaats is er een hele grote autostrade, met heel veel verschillende richtingen die ik uit kan. Steeds verder en verder mijn leven in. Maar maak jullie geen zorgen, vriendjes. Ik kom altijd wel weer terug, at some point. Want waar ik ook ben, ik ben altijd een beetje bij jullie. Want bij jullie voel ik mij thuis.

Ik kan niet wachten jullie allemaal weer te zien!
Lievs,

 

13:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

13-01-08

Sneeuwwitje is er even niet

 

De komende maanden schrijft Sneeuwwitje geen brieven. Wat ze wel doet kan je hier vinden:

http://sneeuwwitje.waarbenjij.nu

 

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

12-01-08

Lieve Koningin Mamie en Einstein,

 

Morgen is het zover. Morgen brengen jullie mij naar het vliegveld en zien jullie mij door de douane verdwijnen. En dat is het dan. Wat zal het stil zijn in huis, met enkel maar het Monster. De volgende maanden zullen jullie er maar ééntje hebben om voor te zorgen. Maar wees gerust, ook al loop ik al weken te verkondigen dat ik jullie helemaal niet zal missen, stiekem is dat niet helemaal waar.

Ik zal het vast wel missen om 's ochtends op te staan, ofwel als eerste en dan zachtjes doen om niemand wakker te maken, ofwel als laatste, maar wel al een uurtje wakker liggen omdat jullie bij het opstaan nooit zachtjes doen. Ik zal vast zoveel dingen missen. 's Avonds bij Koningin Mamie in bed kruipen om televisie te kijken, jou op de meest onmogelijke momenten om knuffels komen vragen, op jouw schoot kruipen alsof ik nog een heel klein meisje ben. Ruziemaken, maar ook al die gekke gesprekken aan tafel, over alles waar normale mensen aan tafel niet over praten. Maar wij wel, aangezien wij een heel klein beetje raar zijn. Ik zal zélfs de domme grapjes van Einstein missen, en het door jouw steeds dunner wordende grijze Einsteindos aaien. De valse gezangen 's ochtends in de badkamer en de keuken in het weekend, jouw eitjes en de vragen die àltijd hetzelfde zijn en ook telkens weer herhaald worden. Het gesnurk, als je het zo al kan noemen, het is meer een soort geluidmakend geadem, dat 's nachts door het huis weerklinkt. En jouw windjes, ja, misschien ga ik die ook wel missen. Maar ik dénk dat ik wel zes maanden zonder kan.

Lieve Koningin Mamie en Einstein, behalve dat ik jullie toch wel ga missen, wil ik ook nog even zeggen dat ik jullie heel erg wil bedanken. Ik ga vast een fantastische ervaring tegemoed, maar zonder jullie zou dat nooit mogelijk zijn. Dankjewel dat jullie al zoveel jaren voor mij zorgen, dat jullie centjes hebben gespaard om mij deze kans te geven, dat jullie de laatste weken alles rustig mee in orde hebben gebracht zonder al te veel te laten merken dat jullie je toch wel zorgen maakten over mijn last-minute-manier-van-doen. Dankjewel, Mamie en Einstein, omdat jullie zo'n geweldige ouders zijn. Ik zal er een fantastische periode van maken, voor mezelf, maar zeker ook voor jullie. En je zal wel zien, hoe snel al die maanden die nu nog zo onoverkomelijk lang lijken, voorbij zullen zijn. En dan ben ik er weer. En het lawaai en de bijbehorende rommel ook. Geniet dus maar even van de eenzaamheid, het zal snel genoeg weer normaal zijn!

Ik hou van jullie,

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-01-08

Mijn lief Monstertje,

 

Straks ben ik weg, en dan ben jij voor al die maanden het enige kind in huis. Daar zijn natuurlijk nadelen aan verbonden. Zo zal je nu vermoedelijk een vroeger uur om thuis te komen krijgen, als ik er niet bij ben om je mee te nemen. Je zal wat meer moeten afwassen, de kruimels op tafel zullen alleen maar van jou kunnen zijn en je zal niemand anders de schuld kunnen geven van het haar in het putteke van de douche.

Maar geen zorgen, er zullen ook leuke dingen zijn aan die zes maanden zusloos leven. Zo kan je ervan genieten dat je vaker de enige zal zijn die onder de douche moet, en heb je dus zes maanden lang geen last van warm water dat plots op is als je onder de douche staat. Je zal niet hoeven zeuren dat er iemand plots op jouw uur in de badkamer staat, en er zal niemand je slaapkamer komen binnengehuppeld om je iPod te lenen. Wat dat lenen betreft zijn er ook alleen maar voordelen aan mijn vertrek. Al de kleren die hier blijven liggen, en dat zijn er behoorlijk wat vrees ik, die kan jij zonder al te veel moeite uit de kast komen halen.  De televisie staat hier, en alle dvd's, die kan je dus ook onbeperkt gebruiken. Net als de extra ruimte die mijn kamer geeft. Zes maanden lang zul je dus twee kamers hebben (al zal je dan ook twee kamers moeten opruimen, het excuus dat ik de rommel heb gemaakt zal vrees ik niet pakken). Wat eten betreft hoef je nu zes maanden lang geen spaghetti of rijst te eten, en ook geen abrikozenmoes als je daar geen zin in hebt. Alle noordzeesla zal voor jou alleen zijn, en al die andere lekkere slaatjes. Je kan zelfs mikadostokjes kopen zonder schrik te hebben dat ik ze voor je neus ga wegkapen als het mij te lang duurt voordat je ze uit de schuif hebt gehaald. Geniet er dus maar van, van die zes maanden zusloosheid. Alleen niet te hard aan gewend raken, want ik kom ook nog terug.

Je ziet het dus, Monsterlief, het ziet er naar uit dat er meer voordelen dan nadelen aan mijn vertrek zijn. Natuurlijk moet je het er ook wel bijnemen dat je niemand om hulp kan vragen als er iets scheelt, en dat er niemand zal zijn om tegen te jammeren als de oudere gezinsleden moeilijk doen. Hoewel, wie weet lukt dat per webcam ook wel.

Nee, wat ik eigenlijk wilde zeggen, klein Monstertje, ik weet dat je beweert mij niet héél hard te gaan missen, maar toch een beetje. Dat is goed, want ik ga jou ook missen. We gaan allebei te weinig tijd hebben om er heel hard bij stil te staan (tenzij ik natuurlijk zes dagen per week niets om handen heb in Zweden, maar dat lijkt mij sterk), en dus zullen die zes maanden snel om zijn. Of ja, vijf, want volgens jou kan ik niet tellen. Dat zal zo wel zijn. Wat ook zo zal zijn, is dat als ik terug kom, ik geen klein Monstertje meer terug zal vinden, maar een bijna afgestudeerd Mevrouw Monster, dat misschien zelfs eindelijk weet waar en wat ze gaat studeren. In die volgorde, want we maken graag dezelfde fouten, stiekem. Misschien is er tegen dan wel een opvolger voor Krullie, al hoop ik dan wel dat het er eentje is die een beetje beter voor jou zorgt.

Verder moet je één ding voor mij doen. Zorg een beetje voor Mamie en Einstein als ik er niet ben. En voor de vriendjes. En voor jezelf natuurlijk ook. En je moet het niet hardop zeggen, want dat doe jij niet, maar ik weet het wel. Ik hou ook van jou.

Jouw Zus,

10:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

10-01-08

Liefste Jompie,

 

Ik hoop dat ik jou nog eventjes kan zien voordat ik weg ga, want wat ga ik jou missen. Het zijn uiteindelijk maar zes maanden, en we hebben het al langer zonder elkaar overleefd. Maar toch... sinds jij terug in mijn leven bent komen wandelen is het nooit meer zó lang geleden geweest. En dus is het wel een beetje verdrietig, want ik ga je zo hard missen.

Soms denk ik wel eens wat ik allemaal gemist zou hebben als jij die ene dag niet op msn was geweest toen ik uitzinnig vrolijk was over de Rocktober wedstrijd. Zo veel. Zo ontzettend veel... Een dagje met jou is altijd een alledingendiewijleukvindendagje. Een dagje met een gouden randje, zo eentje om in een potje te stoppen en altijd te bewaren. Als ik jou niet had, had ik nooit zoveel films en muziek leren kennen. Ik had nooit geweten dat kersenpitten soms blijven drijven en soms zinken, naar gelang of je ze met veel of weinig kracht in de graslei spuwt. Ik zou nog nooit geschakeld hebben en ik zou mij ook veel minder vaak ziek gegeten hebben in chocolade en snoep in de cinema. Zonder jou kende ik de helft van de leuke winkels in Gent niet, ik zou nog veel slechter zijn in gezelschapsspelletjes want zonder jou zou ik het nooit oefenen. Ik zou zelfs nog slechter tegen mijn verlies kunnen, want nu moet ik daar mee leren leven. Als ik jou niet had, wie zou mij dan helpen groeien door mij onverwacht een schop tegen mijn kont te geven? Met wie zou ik de slappe lach moeten hebben en van wie zou ik het geleerd hebben om telkens ik een stripwinkel zie toch éven binnen te wandelen om tóch eens te kijken of...

Nee, Jompie, er is niemand op de wereld die mij zo gemakkelijk weer vrolijk kan maken of die met gewoon maar één blik mijn hele dag goed kan maken. Er is niemand anders die in het station serenades voor mij zingt als het zo hard gesneeuwd heeft dat er geen bussen meer rijden. Niemand anders danst met mij op de Grote Markt in Brussel en er is echt niemand die met mij naar Brussel rijdt om te gaan kijken of er nog tickets voor een concert zijn, wat dan niet het geval is waardoor we na een wafel en een bezoek aan Manneken Pis toch maar weer Gentwaarts moeten trekken. Alleen jij plukt rozen voor mij in het Citadelpark als ik net jouw circusding in een boom heb gegooid en het er bijna niet meer uit kon krijgen. Alleen jij tilt mij op om mij uit het station te dragen, en jij alleen geeft mij de beste knuffels waar je warm en blij van wordt. En dus ga ik jou ontzettend hard missen. Kan ik jou niet in mijn koffer stoppen? Ik heb geen kleren en spullen nodig, zolang ik jou maar heb!

Maar nu ga ik dus toch weg zonder jou... Maar wàcht tot ik weer terug ben. Dan verdubbelen we alledingendiewijleukvinden gewoon. En dan ga ik nooit meer Heel Lang Weg zonder jou!

Lievs en een knusje,

10:00 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-01-08

Zonnig Zussie,

 

Nu is het mijn beurt om weg te gaan. Spannend... En eigenlijk ook allemaal jouw schuld. Als jouw avonturen in Finland eens niet zo geweldig waren, en als ik dat weekendje Helsinki niet tot de conclusie was gekomen dat ik tóch ook naar het buitenland wilde gaan, dan was ik nu rustig examens aan het leren en zou ik binnen enkele weken gewoon een eindwerk moeten schrijven. In plaats daarvan ben ik nu al bijna klaar met alle examens en stapelen de spullen die ik mee moet nemen in mijn valies zich al op. En binnen niet zo heel lang meer ga ik jouw voetstappen achterna: op het vliegtuig naar Scandinavië.

Natuurlijk ga ik jou missen, maar we weten intussen wel al hoe het moet, overleven op enkele maanden msn- en e-mailcontact. Het is natuurlijk niet zo leuk als jou veel in het echt zien, maar het zal wel moeten... ik hoop in elk geval dat je een keertje langskomt! Dan zal het mijn beurt zijn om je mee te nemen met een picknick naar een koud plekje met mooi uitzicht, waar onze vingers eraf vriezen als we ons broodje willen opeten en waar we daarna moeten opwarmen in een kerk of zoiets. En dan zal ik je meenemen naar leuke winkels, of we kunnen misschien samen naar Tomteland gaan met de trein. Als ik erachter ben of dat te doen is op een paar uur tijd, en die reis geen twee dagen in beslag gaat nemen, dan wel. Anders gaan we gewoon museumpjes bezoeken en aan het water zitten en door de stad slenteren. En vertellen wat we de laatste tijd meegemaakt hebben. Dat is ook leuk.

Als je zaterdag door de deur komt, zal ik Daantje aan jou geven. Hij is intussen al lange tijd bij mij, nu is het weer tijd om bij zijn andere mama te blijven. Kan jij voor hem zorgen terwijl ik een beetje kou ga lijden. En dan heeft hij bij jou veel gezelschap van Rietzwijnen en dergelijke. En krijgt ie lekker eten, dat kan hij bij mij niet zeggen...

Nee, alle gekheid op een stokje, lievste zuz, jij bent het zonnetje in de wereld, en ik wou dat ik je mee kon nemen. Dan zou ik in elk geval al een stukje geruster zijn. En ook al zal het nu ook een geweldig avontuur zijn, toch ga ik jou heel erg missen!

Aai-tje,

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-01-08

Lieve Samson,

 

Zal ik jou in mijn koffer stoppen? Ik zal alle lucht uit je laten en je helemaal oprollen, en dan kan ik je meenemen. Weegt niks, neemt weinig plaats in. En als ik dan in Zweden aankom, blaas ik je helemaal op en heb ik jou altijd bij mij. Kan ik mij niet vervelen, kan ik niet bang zijn want jij bent in de buurt, kan ik niet eenzaam of verdrietig zijn want jij brengt mij altijd aan het lachen. Jij bent mijn Held. En ik hou van jou!

Een Hele Grote Knuffel,

10:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-01-08

Mijn lieve vriendjes,

 

Mijn laatste dagen in België gaan in. Hoe voelt het, vragen sommigen. Hoe gaat het? Eerlijk gezegd, er zouden kriebels moeten komen in mijn buik, maar ze zijn er nog niet. Misschien blijven ze wel weg. Blijf ik wel de rustigheid zelve. Dat is allemaal goed. Maar één ding is zeker: ik ga jullie allemaal missen. En er zal geen dag voorbij gaan in de komende maanden, dat ik niet al was het maar heel even aan jullie heb gedacht.

Als ik het water zie zal ik aan Kaat Piraat denken, en bedenken hoe cool het zou zijn om daar met een piratenschip in te varen. En vikingschepen te enteren en fabelachtige schatten over te laden, zoveel dat we zinken, tot bij die ene beroemde Zweedse boot op de bodem van de zee. Als ik televisieles heb zal ik aan Jokke denken, en misschien probeer ik wel af en toe zo een rare uitspraak in mijn teksten te stoppen, net zoals jij dat doet. Als het sneeuwt, zal ik aan 007 denken, en aan zijn Sticky White stuff, en aan de poster in zijn wc. En aan alle leuke dingen die met jou te beleven vallen, natuurlijk.

Het is niet de bedoeling dat ik ziek ga worden, maar ik ken mijzelf, dus ik zal vast wel eens een pijntje hebben. En dan zal ik aan de Pretty Nurse denken en wensen dat ze bij mij was om mijn pijntje weg te halen, en dan kon ik op haar zachte schouders even uithangen en dan ging alles weer beter. Als ik aan het chillen ben, zal ik aan Calimero denken, en tegelijk ook aan de Pastoor, en telkens als ik moet lachen zal ik eventjes aan mijn Giechelvriendinnetje moeten denken. Eigenlijk zal ik gewoon voortdurend aan iemand denken. Als ik muziek hoor denk ik aan Blub en de Designer, en dan vooral als ik via het internet stubru op zet, natuurlijk. Als ik moet afwassen denk ik aan Grote Els. En als ik onder de douche ga met mijn lieveheersbeestjeszeep, dan denk ik natuurlijk aan Blokje.

En dan zijn er de andere vriendjes, aan wie ik gewoon elk een dag zal opdragen, en zo zal ik daar ook genoeg aan denken. Maandag aan het Sprokenmeisje, omdat maandag de dag was om op de Blandijntrappen te zitten. Dinsdag is het Elsjedag, en woensdag is het de dag om aan het Lief Heersbeest te denken. Omdat woensdag ooit eens Fristidrinkdag was. Die moeten we terug invoeren als ik terug ben trouwens... Donderdag zal ik aan Boerinnemieke denken, want donderdag heeft het meeste letters en Boerinnemieke haar echte naam ook. En dan denk ik vrijdag aan Engeltje, omdat vrijdag altijd Engeltje haar dag is geweest, en zaterdag en zondag denk ik dan aan alle vriendjes waar ik in de week nog niet aan heb gedacht. Als dat niet veel gedenk wordt... maar dan zal ik mij ten minste niet kunnen vervelen!

Dag lieve vriendjes, ik ga jullie missen, maar jullie mogen mij niet missen! Of toch ten minste niet hardop zéggen dat jullie dat gaan doen, want anders ga ik huilen...

Tot binnen zes maanden!

10:45 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

02-09-07

Ugh, Designer!

 

Ugh. Weet je dat nog, jij en ik en mijn ex-vriendje op de trein terug naar huis, na een heel vermoeiende Werchter? Ik weet niet meer hoe je er precies op kwam, maar we waren alledrie zo dronken van vermoeidheid en cola... De hele treinrit hebben we gegierd van het lachen, stomme opmerkingen gemaakt, we bleven maar Seven Nation Army zingen. We dachten dat we in ons eentje in een treincoupé zaten, maar dat viel lelijk tegen toen we moesten uitstappen. Tegen iedereen die langsliep, en tegen elkaar, zeiden we om de haverklap "Ugh". En dat is gebleven, want jij gebruikt "Ugh" nog steeds als begroeting. En nu zit je zelfs in het land waar de oorspronkelijke bewoners "Ugh" als begroeting gebruikten. Of als stopwoord.

Hoe gaat het daar, in Amerika? Tuurlijk, we kunnen allemaal meelezen op je blog. We zien allemaal de foto's en kunnen mee zitten dromen van achter het computerscherm. Maar dat is maar een fractie van wat je daar echt beleeft, een snel neergeschreven indruk voordat je weer verder van het ene avontuur in het andere moet gaan vallen. Ik kijk uit naar échte verhalen, en echte indrukken. Binnenkort zal al het nieuwe er vanaf zijn en krijg je wellicht meer tijd om gewoon the American way te gaan leven. Ik hoop dat dan de echte verhalen ook naar boven komen, maar dat blijft natuurlijk nog wat afwachten.

Ik heb het al duizend keer gezegd, Designer, maar amuseer je vooral heel hard en geniet er ongelooflijk van. En geen paniek, uit het oog uit het hard dat gaat hier niet op. Ik hou jouw plekje hier vrij!

Veel lievs,

11:24 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-08-07

Hej TV,

 

Plots was ik weer het meisje van bijna tien jaar geleden, van toen ik een jaar of veertien was. Dat kleine Sneeuwwitje viel met de regelmaat van de klok op jongens die te oud waren, of te homo, of gewoon te fout, jongens die haar vooral nooit zagen staan. En ik keek, en ik bleef keken, en soms droomde ik en bleef ik dromen zodat ze uiteindelijk een eigen leven gingen leiden in mijn hoofd en in niks meer leken op de echte jongens die ze waren, tenzij uiterlijk dan. Ze werden plotseling ideaal. En dat waren ze niet echt.

Plotseling veranderde dat. Plotseling kwam Engeltje, en ik werd voor het eerst in mijn leven vrienden met iemand, waar ik vervolgens verliefd op werd. En toen was het nog wederzijds ook. En vervolgens bleef ik verliefd worden op mensen waarmee ik al vrienden was, of die mij in elk geval wél zagen staan. Soms zagen ze mij al staan voordat ik hen had zien staan. En ik wil niet beweren dat het sindsdien allemaal de beste relaties van de wereld zijn geweest, en dat ik geen ongelooflijk domme fouten heb gemaakt of in vallen ben getrapt die ik eigenlijk wel had zien aankomen. Maar het hopeloze van dat Sneeuwwitje van veertien, dat dacht ik intussen echt wel kwijt te zijn.

En toen kwam jij, TV, in flitsend felgekleurde kleren mijn leven binnengewandeld. En ineens was ik weer het meisje van lang geleden. Van alle animatoren misschien wel degene die het minst tegen mij heeft gezegd. En toch moest ik mezelf dwingen om niet de hele tijd stom naar jou te zitten staren. Tijdens Kuifje mocht het wel, aangezien je mag staren naar mensen die op een podium staan. Wel, behalve toen je voor de pauze plots een paar minuten bij ons kwam zitten, toen had ik een probleem, want toen was plots drie zetels naast mij veel interessanter dan het podium, en het valt volgens mij wel op als iemand de hele tijd uit de richting kijkt. Maar sinds dat moment had ik het wel extra lastig, want telkens je langswandelde ging er een schokje door mij heen. Electricity? Het zal wel kortsluiting geven, want...

... want wie ben ik maar, en Wie ben jij? Jij bent TV, jij speelt in échte producties en jij kan zingen en dansen en regisseren en jij bent grappig en lief en je hebt gezag en je kan de kinderen vanzelf in bed stoppen zonder te veel zeuren (ok, dat kan ik ook, dat moet ik nu wel toegeven, zo slecht ben ik ook weer niet) en je bent altijd vrolijk en ik... ben dat meisje dat teveel naar je keek en af en toe vergat dat je niet al een goeie vriend van mij bent en heel enthousiast en vrolijk wilde beginnen te doen maar plotseling op de rem moest gaan staan omwille van de muur die nog tussen ons inzat en waarvan ik soms gewoon eventjes vergat dat hij er stond. En remmen moest ik wel.

Want ondanks alles ben ik toch maar liever een beetje voorzichtig. Ik herinner mij nog veel te goed hoe dat meisje van veertien zich dikwijls gevoeld heeft, heel erg alleen en verdrietig, soms gekwetst. Meer niet-zo-goed dan zalig-verliefd. En daar heb ik niet zoveel zin in. Het kan me weinig schelen dat ik mij een beetje fucked-up voel als het Lief Heersbeest mij slackerbitcht, of als er iets misgaat in een 'levend' liefdesleven. Dat mag. Dat is sociaal aanvaard. Maar ik weiger terug te gaan in de tijd en mij slecht te voelen over dingen die niet eens mogelijk zijn. En daarom zou het wel tof zijn als ik jou nog een paar keer meer zag, TV. Misschien word je dan wel een soort van vriend, eerst, zoals een paar van de andere animatoren en een paar docenten soort van vrienden zijn geworden gedurende het kamp. En misschien als we elkaar allemaal nog wat meer zien en ik niet de hele dag begraven in mijn boeken lig, misschien gaat het soort van dan weg en komt het nog eens tot vrienden, ooit. Misschien. Wie weet. Herexamens zijn slecht voor het leven. Ze zorgen voor geen leven. Maar dit tussendoor. Terug naar de soort van vrienden, of de vrienden. Als dat er is, dat vrienden-zijn, dan pas mag het druppeltje gevoel dat ergens onder mijn vel zwemt en dat ik voorlopig nog heb vastgebonden met rood-wit afspanningslint in een uithoek van mijn buik, dan pas mag het los. En dan pas wil ik denken en voelen en zien waar we uitkomen. Nu mag ik alleen nog maar kijken.

Knip-oogje,

23:15 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

01-08-07

Goeie reis, Zussie!

 

Jaja, je moet het maar doen... zelf op kamp zijn en iemand die vandaag vertrekt toch een goeie reis kunnen toewensen. Leve de plan-mode van de blogs, want dankzij deze functie kan ik mijn Zussie nu nog een laatste virtuele knuffel geven voordat ze met haar Rietzwijn bijna twee weken met de rugzak Noorwegen in verdwijnt.

Geniet ervan, maak veel foto's, braaf zijn hoeft niet per se, veel toffe herinneringen toegewenst! En... voorzichtig zijn en heelhuids terugkomen zou ook tof zijn!

Heel veel lievs,

12:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

30-07-07

Lieve vriendjes,

 

Daar ga ik weer, morgen vertrek ik alweer. Ik ben nog nooit zo vaak van het speelplein weg geweest in een zomer. Vreselijk vind ik dat, eigenlijk, want ik haat het om mensen en dingen te moeten missen. Maar telkens ik daar dan ben weet ik ook wel dat ik ook dat nooit had willen missen. Ik heb dus nu alweer weinig zin om te vertrekken, zeker niet omdat ik min of meer op blok-kamp ga. Overdag leren, 's avonds spelletje spelen en snoep- en drankkraampje openhouden. Eigenlijk allemaal perfect, want ik heb er geen internet om door afgeleid te worden, ik ben vér weg van alle speelpleinactiviteiten die mij van mijn werk houden, ik moet dus effectief wel leren. En 's avonds krijg ik ontspanning, zonder dat mama erover kan jammeren. En bovendien, nog een extra pluspunt, hier thuis zijn ze alweer aan één of andere gigaschoonmaak begonnen, en al die drukte gaat (behalve vandaag dan) lekker aan mij voorbij. Ik kijk er dus best wel naar uit, naar mijn blok-kamp. Maar toch zal het in het begin vast weer aftellen worden tot ik weer terug in mijn eigen omgeving ben, met mijn eigenste vriendjes.

Niet te veel leuke dingen doen, terwijl ik weg ben, en ook niet te veel serieuze veranderingen in het leven doorvoeren (koppels, stay as you are en niet-koppels, wacht tot ik terug ben om koppels te worden) anders kan ik niet meer volgen. Zorg goed voor jullie zelf, hou me op de hoogte van de interessante dingen en ... tot binnen tien dagen!

 

11:57 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

23-07-07

Lieve Safarirangers,

 

Het was ongelooflijk tof op vakantie, en ik ga jullie allemaal missen! Van de grootste giraf-met-de-slappe-nek tot het kleinste kookploegkind, van het lawaaierigste ieuw-vettig-meisje tot de stilste jeansvestjongen, van de snelste Ronde-van-Frankrijk-winnaar tot de traagste dierenkijkster, van de enthousiastste kiwi tot de lastigste tegenstribbelaar. Het was gewoon een supervakantie, met zeeptwisters en smokkelspelen, safaribussen en machines bouwen, bosspelen en marshmallows, en nog zoveel, zoveel meer...

Bedankt aan Veggie, Sissie, Guy, Tigerene, Pinky en Backy voor de toffe dagen, bedankt aan de kookmama's voor de vijf beste maaltijden per dag ever, en zeker ook bedankt aan alle kindjes voor hun enthousiasme, hun plezier en hun decibeltergende stemmetjes!

Ieuw! Vettig!

20:30 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-07-07

Lieve vriendjes allemaal,

 

Ik ga jullie een weekje verlaten. Wie mij de laatste drie dagen gezien heeft weet hoeveel zin ik daarin heb, maar wie weet valt het toch nog allemaal wel mee... Ik ga jullie in elk geval keihard missen. Ik ben er eentje met die vervelende heimweeziekte, en het is maar goed dat Elsje meegaat zodat er toch iemand van jullie in de buurt is als ik alles en iedereen te hard ga missen!

Ik wou dat ik deze week op het speelplein kon zijn, want ik heb zoveel zin in waterspelletjes! En in een safarispel, en in een tochtje. Ik wil heel graag weten wat voor moni-activiteit Spruitje en het Lief Heersbeest hebben bekokstoofd, ik kan het daar gewoon niet missen. De kindjes niet, mijn vriendjes niet,...

Eigenlijk... wil ik écht niet weg. En zeker niet na die stomme ruzie met het Lief Heersbeest. Ik weet dat het niet mijn fout was maar de zijne, ik weet dat hij het niet zo zwaar opneemt en het waarschijnlijk al vergeten is, ik weet dat ik op mijn strepen zou moeten blijven staan, ik weet dat allemaal best wel. Maar ik weet ook dat er al sinds gisterenmorgen een grote prop in mijn buik zit en dat ik die er liefst van al uit zou willen hebben... Als hij nou maar gewoon één berichtje stuurde dat alles in orde is, dan gaat die prop vanzelf weer weg. Maar ik weet ook wel dat ie dat niet gaat doen. Denkt ie niet aan. Ofwel is hij toch nog boos. En bovendien, zo belangrijk ben ik toch niet voor hem.

Dan maar mét de prop vertrekken, binnen twee uurtjes. Dat de tijd maar niet zo snel gaat. En daarna héél snel. Zodat ik snel weer thuis ben, en mij hopelijk zo hard geamuseerd heb dat ik weer stof voor duizend avonturen heb!

Tot binnen een weekje!

14:59 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

11-07-07

Lief Heersbeest,

 

Waaromwaaromwaaromwaaro-hom...? Slackerbitched again... but why does that feel so damn good?

 

20:17 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-07-07

Beste medewerkers van de UGC cinema,

 

Ooit al eens gehoord van mensen die per se willen blijven zitten tot het einde van de aftiteling? Blijkbaar niet. Nee, eigenlijk wilden we niet weggaan. Zou u het leuk vinden als u helemaal op het einde van die aftiteling stond en niemand dat wist omdat niemand bleef zitten? Nee toch? Wil u nooit weten wie de muziek voor de film heeft geschreven of hoe een liedje dat in de film voorkomt heet? Dan zal u toch ook wel tot op het einde moeten wachten? Of wil u niet soms weten welke acteurs de stemmen voor de Vlaamse versie van een film hebben ingesproken? En u heeft vast ook nog nooit gehoord van de gewoonte van sommige filmmakers om na de aftiteling nog een stukje film te steken, dat de helft van de mensen dan mist? Mij is altijd geleerd tot helemaal op het einde te blijven. U blijkbaar niet. U heeft kennelijk geen enkele affiniteit met filmkijken, en dan vraag ik mij af wat u dan in uw job aantrekt behalve het zwarte man-in-black-kostuum en de autoriteit om mensen te mogen wegjagen en afblaffen. Laat één ding zeker zijn: o wee als er nog een stukje film achter de aftiteling kwam. Wees er maar zeker van dat u mij dan gratis een nieuw ticket mag schenken om de film dit keer wél tot op het einde te bekijken.

Vriendelijke groeten,

14:31 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-07-07

Lieve vechtersbaasjes op het speelplein,

 

Weet je, ik kan het best begrijpen dat het ongelooflijk frustrerend is om opgesloten te zitten in een raamloze bunker waar alles weergalmt, terwijl buiten een hele grasgroene weide, een voetbalveld, een crossberg en een speeltuin op jullie ligt te wachten. Maar het regende, en buiten spelen in de regen is niet zo slim. Krijg je op zijn minst een verkoudheid van, maar misschien ook wel een bronchitis, of zelfs een longontsteking. Ziek worden is het risico, en willen jullie liever in de vakantie een hele dag in bed liggen en de dag verslapen, zo alle fun missen? Nee toch... Ik wil ook veel liever buiten spelen, maar binnen spelen zal voor het moment helaas eventjes moeten. Tot het zonnetje er hopelijk snel weer doorkomt. Ik kan niet beloven dat dat snel gaat gebeuren, maar als we er allemaal in geloven en blijven hopen, dan schijnt ze vast snel!

In de tussentijd, lieve schatjes, willen jullie dan je frustratie niet meer op elkaar uitwerken? Ik heb vandaag meer vechtersbaasjes een time out zien krijgen dan dat er hersencellen in mijn hoofd zitten, en de moni's die normaal dienen om mee te spelen hadden vandaag meer de taak van onze blauwhelmen in het leger: vrede bewaren, conflicten oplossen en vechtende partijen uit elkaar halen. Worden we best moe van... maar onze troepen zijn getraind.

Nu, zou het niet tof zijn als jullie gewoon onze troepen vervoegen en we samen de regen wegvochten in plaats van elkaar bont en blauw te slaan?

Jullie blauwhelm-moni,

21:17 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

15-06-07

Beste vakantie,

 

Kom je er gauw aan? Niet alleen voor mij en mijn journalistenvriendjes, maar voor iedereen? Ik heb al zóveel zin in leuke dingen doen... en dat kan ik niet alleen!

Ongeduldige groetjes,

15:39 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

07-06-07

Beste Hangmatblokkers,

 

Niet meteen gaan steigeren omdat jij toevallig in een hangmat aan het blokken bent, het kind moet een naam hebben. Dat kind, dat is het soort blokkers die een hele dag niks uitvoeren, de volgende ochtend vrolijk fluitend op hun sandalen het examenlokaal binnenwandelen en met twee vingers in de neus astronomisch hoge punten halen. Die beschrijving is eigenlijk nog niet genuanceerd genoeg. Wat kan het mij schelen dat er mensen zijn die een grotere geheugencapaciteit hebben dan de mijne en minder moeten 'blokken', voor wie de examenperiode eigenlijk alvast het begin van de vakantie is. Het weze ze gegund, al ben ik er misschien wel een beetje jaloers op, ze mogen dat best kunnen van mij. Waar ik dan wel helemaal van over mijn toeren kan raken na een middagje blokken op een veel te warme kamer (en beseffen dat ik het écht nog niet serieus genoeg kan), is van die gelukkige hangmatblokkers die je daar dan nog eens met je neus inwrijven dat het voor hen alvast vakantie is. Die glunderend van trots komen vertellen hoe ze er toch maar weer in geslaagd zijn een subliem examen af te leggen, en hoe ze het zich als beloning voor die geweldige prestatie er dan nu maar een hele middag van hebben genomen. Daar word ik écht kriegel van.

Ik ga niet beweren dat ik de modelstudente ben of een totaal blokbeest. In totaal tegendeel zelfs, aangezien ik de concentratiepanne van een strontvliegje heb en bij élke prikkel afgeleid ben en ook om de vijf minuten weer iets leukers om te doen vind dan met mijn neus in de leerstof zitten. Ik ga niet beweren dat ik de laatste dagen nog nooit met mijn cursus naar mijn bed ben verhuisd en daar een paar uur in slaap ben gevallen, en ik ga ook niet beweren dat ik àlle moeite van de wereld die ik in het blokken van een vak had kúnnen steken er ook daadwerkelijk in héb gestoken. Nee, ik ben eerlijk genoeg om te beseffen dat ik een grote luierik ben. Maar ik ben ook eerlijk genoeg om te beseffen dat, als ik niet goed genoeg geleerd heb, ik het dan ook effectief niet ga kunnen. En daarom probeer ik mezelf met de grootst mogelijke discipline die ik van mezelf kan vragen toch met de aandacht bij de leerstof te houden.

En als er op zo'n moment dan een berichtje vanuit-de-hangmat aankomt, ben ik om uit mijn vel te schieten en tegelijk uit mijn dàk te gaan. Ik weet ook wel dat het niet de bedoeling is om mij er met mijn neus in te drukken dat bij anderen alles vanzelf gaat zonder zich er ooit zorgen over te moeten maken dat het wel eens fout zou kunnen lopen. Ik kom níet vanzelf op mijn pootjes terecht. Als ik er dan door ben, na een tweede zit, of misschien hopelijk ooit eens in eerste zit, dan ben ik ontzettend tevreden en trots op mezelf, omdat ik weet dat ik het aan mijn eigen inzet te danken heb. Ik apprecieer het van mezelf, dat ik het na drie keer een eerste jaar toch tot in het tweede heb kunnen schoppen. En ik zal het zeker ook appreciëren als ik tot in het derde geraak, en als ik op een keertje afstudeer. Maar dat is nog niet voor nu. Nú zit ik er middenin, in die examenjungle. En nu apprecieer ik dan ook geen berichtjes vanuit de hangmat, die laten weten hoe goed het zoals gewoonlijk weer allemaal gegaan is bij hen. Het zou veel toffer zijn als ze voor één keer eens stuurden hoe ze een hele dag hebben zitten zwoegen en moeite doen, en verdiend geslaagd zijn.

Het stoomwolkje dat vanonder die stapel papieren daar uitkomt,

20:40 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

27-05-07

Ahoi, Kapitein Sparrow!

 

Neem me mee, neem me alsjeblieft mee op zee. Je bent onderhand toch al gewend aan vrouwen aan boord, en ik wil de beste vrouwelijke piraat ever worden. Dat kan ik natuurlijk alleen als ik les krijg van de beste mannelijke piraat ever... (je ziet, ik ben alvast geweldig in de zeer belangrijke piratenkunst van het slijmen en degenen gebruiken die je nodig hebt).

Ik ben best sterk, ik hou van rum en ik word niet zeeziek. Ik kan een mooi mondje piratentaal spreken: "Blikskaters! Corsaar, waar ben je met mijn oorlam heen? Open die kluisgaten en zie dat je het terugvindt, anders laat ik je van de plank lopen! Savvy?" Ik ken alle piratenstraffen, alle codes en regels en ik weet welke wapens te gebruiken. Niet dat ik ze ooit al gebruikt heb, maar moeilijk kan dat niet zijn. Ik heb een voorliefde voor fabelachtige schatten, en ik vind gokken een bijzonder fijn tijdverdrijf. Mijn kookkunst is niet je dat, maar ik kan Salmagundi maken. En bovendien ken ik genoeg nautische termen om een schip drijvende te houden. Als dat geen cv is waar een kapitein van achterover valt, dan weet ik het ook niet meer.

Zo. Dan ga ik nu deze brief in een fles stoppen, de zee in gooien en hopen dat hij jou bereikt. Hoe contacteer je anders een piraat?

Yo ho, yo ho, a pirate's life for me!

11:32 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

24-05-07

Beste Inspiratie,

 

Het zou tof zijn als je terug zou komen. Ik weet wel dat ik gewoon moet blokken en als een papegaai de teksten van mijn leerkrachten in mijn hoofd moet prenten, daar is inspiratieloosheid geen probleem bij. Het is zelfs niet echt nodig inspiratie te hebben voor het examen redactie, aangezien ik in de laatste twee jaar echt heb geleerd te schrijven op commando en niet op inspiratie. Het helpt natuurlijk altijd wel, maar nodig is het niet. Ik heb dan ook voor ik aan deze Brieven begon, twee maanden schrijfloos gebleven omdat al het plezier eraf was. Ik zou het dus wel appreciëren mocht je terug willen komen, want anders is er niet veel aan...

Kort gezegd zit het zo: ik verveel mij zonder jou. Mijn hoofd zit vol, en ik krijg het er niet uit, ik word er rusteloos van en ik kan niets doen, zodat ik mij ga vervelen. En dàt is echt het laatste wat ik nodig heb tijdens het blokken... Dus, alsjeblieft, inspiratie: kom je terug?

Met open armen wachtend,

11:46 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-05-07

Lieve Scriptieschrijvertjes,

 

Laatste loodjes en naderende deadlines: het zijn twee begrippen die je 's nachts hardop kan dromen, twee puzzelstukjes die niet in elkaar passen, maar die toch om één of andere bizarre reden onlosmakelijk met pattex met elkaar zijn verbonden. En ze zijn er... de maand van de deadline is aangebroken, de laatste loodjes beginnen te wegen. Ik heb geen eindwerk. Nog niet. Maar al zal het maar een schrale troost zijn, ik heb elk jaar op zijn minst twee grote deadlines met laatste loodjes, en dan heb ik het nog niet over alle andere deadlines waarmee ze naar mijn hoofd gooien. Nu is het enige verschil dat ik voor dat lelijke woord gekozen heb, en jullie niet. Maar geen zorgen: ik kan er nooit meer aan ontsnappen, jullie zullen er binnen enkele laatste loodjes voor eeuwig van verlost zijn.

Lief Zussie, nog maar heel even en de bomen die je ziet zijn niet meer om op te schrijven. Nog maar heel even en je kan gewoon mensen met hersenletsels helpen te revalideren, zonder dat je lettertje per lettertje moet opschrijven wat voor letsels er precies zijn en wat voor schalen en behandelingen er allemaal zijn. Nog maar heel even, en de vrees om er zelf een niet-aangeboren hersenletsel aan over te houden is weer helemaal weg!

Lieve Pretty Nurse, trek het je maar niet aan dat je begeleiding alweer zegt dat je tekst vol fouten staat. Ik denk, dat ze zelf niet kan schrijven. Of vergeten is hoe het moet, nadat ze al jaren geen scriptie meer heeft moeten schrijven. Maak je maar geen zorgen. Straks kan jij gewoon weer babbeltjes slaan met de oudjes, zonder je zorgen te hoeven maken over dt-fouten of zinsconstructies. Met hen praten en hen helpen niet te vallen is vast veel zinvoller dan erover schrijven...

Lieve Grote Els, daar zit je dan tussen al je waanzinnige schrijvers en waanzinnige boeken. Je zou er voor minder zelf waanzinnig van worden... Gelukkig ben jij waanzinnig goed, en waanzinnig fantastisch! Als je er tussen de lijnen door nog even in slaagt mij door mijn examen Duits te helpen, dan kan jij werkelijk alles! Waanzinnig veel succes!

Lief Elsje, het zit er bijna op. Je laatste middelbaar jaar, en ook je eindwerk. Volgens mij gaat het er geweldig uitzien, die hele geschiedenis van De Morgen. Nog eventjes doorbijten, nog eventjes doorschrijven, en dan heb je de beste en langste vakantie van je hele leven! Ik blijf voor je duimen, ik blijf voor je klaarstaan!

Lief Kaatje Piraatje, ook voor jou nog even de tandjes op elkaar! Maar niet te hard... want dan komen er problemen van... Problemen die jij straks allemaal kan oplossen, net zo goed als je het mijne hebt opgelost. Reken maar dat jij de beste tandarts van de wereld gaat worden. Nu alleen die scriptie nog... maar die kan je gerust doorspoelen met rum. Tenzij... Why's the rum always gone?

Lieve Veers, bijna heb je ze doorgrond, die wierdingetjes van op Antarctica. Ze zien er allemaal heel mooi uit, en dat zal jouw scriptie vast ook. Het is een heel koud onderwerp, maar ik ben er zeker van dat iedereen er warm van wordt. En wie weet, kan je hierna die wierdingetjes ooit wel eens echt gaan bekijken...

Lief Inge-Conijntje, voor jou is de deadline een beetje opgeschoven. Voor jou is er nu meer tijd voor jou, meer tijd om even uit te rusten en dan met verse moed weer opnieuw te beginnen. En je zal zien, dan zal het vanzelf goed gaan!

Liev Dansertje, tot slot... ook jij bent een scriptieschrijvertje geworden. Tussen al het dansen en lesgeven door. Omdat je een diploma wil hebben voor als de dansdroom instort. Volgens mij gaat dat niet gebeuren. Dat diploma, dat komt er. Die scriptie, die zal je wel lukken. Je hebt mij superpunten bezorgd door dat bijna-perfecte interview, dan moet een scriptie toch helemaal geen probleem meer zijn? En als het dat wel is... dan sta ik nog altijd bij je in het krijt, en wil ik je er gerust mee komen helpen. Wie weet kan ik er, ja, Sprokenmeisje, een cafédate aan vastplakken. Maar anders is een paar uur naar je kijken al meer dan hemel op aarde genoeg, genoeg om te vergeten dat ook ik met een helse deathline zit... binnen twee dagen...

19:35 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

06-05-07

Sweet Montgomery,

 

Ik weet wel dat je niet bestaat. Toch niet echt. Je bent gewoon een personage uit een film. De film die ik waarschijnlijk al het vaakst gezien heb in mijn leven, zo minstens een keer in de twee maanden. Elke keer weer denk ik, ach, ik ken jou vanbuiten, ik hoef jou niet meer te zien. En elke keer blijf ik weer zitten. En elke keer ontdek ik weer nieuwe dingen. Het enige wat blijft, is dat jij mij elke keer weer raakt. Montgomery MacNeill, de roodharige homojongen uit Fame.

"Never being happy isn't the same as being uhappy. Is it?" Nee, Monty... it isn't... Op dat moment zou ik elke keer weer in de film willen stappen, gewoon door het scherm heen tot in de zaal waar je op dat stoeltje zit. Zou ik onderweg mijn meisjeshuid verloren zijn en in een jongenshuid kruipen. En zou ik jouw hoofd in mijn handen nemen, je aaien en kussen en zeggen dat being happy can start now. Of zoiets. In elk geval het soort gebaar dat Doris doet als Ralph helemaal opgevouwen op de verwarming zit in jouw appartement, en jij hen hun privacy gunt en weggaat. Zie je, dat vind ik... Ik weet niet hoe ik het vind, maar het raakt me elke keer weer. Die blikken van jou, die verdrietige ogen in dat gezicht dat onwillekeurig aan een clowntje doet denken. A sad clown. Eén van die hele mooie dingen die in Fame zitten, als je hem maar vaak genoeg bekijkt en er hard genoeg over nadenkt.

Soms wou ik jou zijn. Niet om het never being happy-gevoel, dat ken ik heus wel. Gewoon. Ik wou dat ik jou was. Die genderissues van mij ook, sinds de eerste keer Fame wilde ik al een homojongen zijn in plaats van mij. Niet maar gewoon een jongen, nee... De jongen die jij bent, die achtergelaten is door zijn moeder en die psychiaters frequenteert om de muizenissen in zijn hoofd weg te halen. De jongen die heimelijk verliefd is op Ralph, de macho Puertoricaan die met je beste vriendin het bed in duikt. Het is film, Sneeuwwitje... film... is niet echt... en toch wou ik soms...

Dat ik in de vensterbank kon gaan zitten, mijn gezicht om de seconde verlicht door de roze neonreclame, en dat ik gitaar kon spelen. En ik zou zingen. "Is it okay if I call you mine? Just for a time, and I will be just fine. If I know that you know that I'm wanting , needing your love... If I ask of you is it all right, if I ask you to hold me tight through a cold, dark night. 'Cause there may be a cloudy day in sight and I need to let you know that I might be needing your love... And what I'm trying to say isn't really new. It's just the things that happen to me when I'm reminded of you. Like when I hear your name, or see a place that you've been, or see a picture of your grin, or pass a house that you've been in at one time or another. It sets off something in me I can't explain, and I can't wait to see you again. And what I'm trying to say isn't really new, it's just the things that happen to me when I'm reminded of you..."

Love,

20:04 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-05-07

Geachte heren van De Lijn,

 

Ik dien een serieus gemeend voorstel in om onze prachtige, meermaals bekroond met de bus-van-het-jaar-prijs lijnbussen in te ruilen. U hoort het goed, ik wil ze inruilen, en wel voor het soort bussen dat in Amerika rondrijdt.

In Amerika, zo was Engeltje zo vriendelijk mij te vertellen op die geweldige manier waarop ik àltijd weer geboeid blijf luisteren zonder echt door te hebben dat ze mij stiekem iets aan het bijleren is dat ik dan achteraf ook effectief onthoudt, in Amerika moet je gewoon op de onderste treeplank van de bus gaan staan, en dan gaan de deuren open. Het gebeurt dan wel eens dat de deuren opengaan als de bus nog rijdt. Toch lijkt mij dit een geweldig, wat zeg ik, hét beste idee van de eeuw. Bedenk eens even hoe vaak mensen al niet de trein zouden hebben gemist, omdat ze op amper enkele meters van de bushalte in een muurvaste file komen te zitten. De buschauffeur vertikt het dan meestal de deur vroeger open te maken dan op het moment dat hij aan de halte is aan komen geschoven, en tegen die tijd heb je dan je trein met lede ogen al nét zien vertrekken. In Amerika zou ik gewoon op de treeplank zijn gaan staan, en was ik vrij. Vrij om mijn trein net op tijd te halen. Bovendien zou het ook een verbetering van mijn persoonlijke situatie zijn. De bushalte ligt op enkele luttele meters van mijn huis. Helaas is die halte nét de laatste halte voordat de bus op zijn eindhalte is. Bovendien staat het bordje van de bushalte nét achter de te breed uitgroeiende haag tussen het kerkhof en het gemeenteschooltje. En om het dan nog eens helemaal goed te maken is de verkeerssituatie vlak voor die halte net van dien aard dat de bus zich dikwijls nog in een klein parkeerplekje moet wringen om een auto van de tegenliggende zijde te laten passeren, waardoor de chauffeur minder geconcentreerd is op het belsignaal. Met andere woorden: de bus rijdt minstens één keer per week voorbij mijn halte. Niet dat ik het meestal erg vindt om die paar meter verder te stappen. Maar soms ben ik moe, heb ik buikpijn of pijn in mijn voeten, loop ik ongemakkelijk op hoge hakken of moet ik dringend naar het toilet. En voor de rest wil ik gewoon graag van het openbaar vervoer gebruik maken voor de comfortabiliteit. Het zou dan ook tof zijn als ik ook elke keer comfortabel op mijn eigen halte werd afgezet. En als dat niet zo was, dan ging ik gewoon op de treeplank staan en sprong ik er gewoon uit. In de hoop dat de bus dan niet zoals gewoonlijk nog net voor die laatste meters de 30 kilometer per uur beperking aan zijn laars lapt en even stevig doorjaagt tot op het einde van het traject, want dan breek ik elke dag comfortabel mijn voeten.

De bussen in Amerika zijn overigens voor nog een reden beter dan de bussen hier: het belsysteem. Doorheen de hele bus hangt een touw, dat verbonden is met een bel. Iedereen die zijn halte nadert en wil bellen, hoeft gewoon maar aan dat touw te trekken. Gedaan met zoeken naar een geel knopje om op te duwen. Gedaan met mensen die per ongeluk op het rode knopje duwen. En vooral, gedaan met de irritatie die het mij oplevert als iemand die geen zitplaats meer heeft en zich vasthoudt aan de palen in de bus zijn hand nét over het belletje waarop ik net wil bellen houdt.

Dus, beste heren van De Lijn, het zou ongelooflijk tof zijn als er vanaf binnenkort een echte Amerikaanse bus rondrijdt op de lijnen die ik frequenteer. Om dan vervolgens uit te breiden naar het hele land. Leve de Amerikanisering!

Alvast bedankt,

22:33 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

25-04-07

Beste Veers,

 

Morgen is het je verjaardag. Ik heb een cadeautje. Maar meer nog dan dat, heb ik vandaag al een brief. Een weetjenog-brief. Omdat ik er van hou terug in de tijd te gaan. Zeker als die tijd vervlogen is, en vermoedelijk nooit meer terugkomt. Of anders helemaal anders. Morgen wordt je tweeëntwintig, net als ik. En twee twee's, dat is het perfecte moment om te weet-je-noggen.

Weet je nog, toen we vier waren? Natuurlijk niet... De enige reden dat wij allebei nog weten dat ons eerste legendarische gesprek ooit een ruzie was over of het nu letterkoeken of Betterfoodkoeken waren, is dat we het ons ooit konden herinneren, en toen kunstmatig zijn blijven herhalen en onthouden. En dat doe ik dus nu weer, ik zal het tot in de eeuwigheid blijven herhalen tot ik het zelf niet meer kan horen. Want het is volgens mij de enige vriendschap ooit die steunt op het fundament van een ruzie over Betterfoodkoeken. En het wàren Betterfoodkoeken.

Weet je nog, toen we zes waren, en jij verliefd was op... jeweetwelwie? Diegene die je voor de rest van je schooltijd is blijven achtervolgen, en waar ik je jaren mee geplaagd heb? Jij had toen het blondste haar van de hele klas, ik vond dat het bijna wit was. En dat je op een prinses leek, of toch op mijn perceptie van een prinses in die tijd. Het is eigenlijk de enige tijd in mijn leven dat ik meisjesachtigsgewijs over prinsessen nadacht. Dat heb ik daarna nooit meer gedaan. Ik kan dus besluiten dat jij nog altijd die prinses moet zijn die je toen was, omdat het beeld nooit vervangen is, enkel een beetje vergeeld en op de achtergrond geraakt. Net als wij nu.

Weet je nog, toen we acht waren? Toen begon het allemaal. Het elkaar proberen overtreffen. De hersenwedloop. Het was ofwel jij, ofwel ik. Ofwel Ann, als ze bij ons in de klas zat. Het was stimulerend, het steeds beter proberen zijn dan de andere. Voor mij toch... ik presteer altijd net iets beter als ik er een wedstrijdje van kan maken. Omdat ik niet tegen mijn verlies kan. Ik heb intussen moeten leren leven met verliezen. Want jij stak erbovenuit. Jij kon rekenen, en ik niet. En ik bleef het niet halen, met mijn talenknobbel alleen. Het vijfde leerjaar was een Cubacrisis wat dat betreft, en ik heb op de knop gedrukt die de Varkensbaai eraan deed gaan. Ik heb mijn kansen vergooid, jij niet. Jij bleef de slimste van de klas, en hoewel ik slim bleef, moest ik de -ste laten vallen. Want aan het eind van de lagere school had jij alle -ste's. De slimste. De grootste. De beste.

Weet je nog, de leuke dingen die we deden in het zesde? Toen we echt begonnen te leven? Daarvoor waren we kinderen, toen ontdekten we de Joepie. Zaten we te giechelen, en hadden we idolen. We gingen op bosklassen, we speelden toneeltjes. Jij en Ann waren de besten van de klas, dus jullie kregen de hoofdrollen. Ik was tekstloos, speelde de oude hertogin. Smoelen trekken om de aandacht op mij te trekken, ja, dat deed ik. Dat deed ik overal. En dat doe ik nog steeds.

Weet je nog, toen ik in het eerste middelbaar naar een andere school ging? We zaten gelukkig wel samen in de dansschool, en elke vrijdag luisterde ik naar de heerlijke verhalen uit jouw klas, miste ik mijn oude school en wilde ik niets liever dan terug bij jou in de klas zitten. Ik geloof dat ik het onbewust expres heb gedaan, slecht werken en mij tegen iedereen afzetten, vooral tegen de school. Zodat ik terug kon. En ik kwàm terug, en ik kwàm in jouw klas terecht. Niet dat het daar altijd van een leien dakje ging, want ik bracht mij en jou dikwijls genoeg in de problemen met mijn onnadenkende uitspattingen. Maar we hebben het overleefd. Uiteindelijk hebben we het hele middelbaar overleefd, zonder al te veel kleerscheuren. Zelfs al zaten we na dat jaar niet meer in dezelfde klas.

Weet je nog, ik in de economie en jij in de wiskunde? En de grappige situaties die dat gaf? Samen in Londen in een gastgezin, en de leerkrachten die verbaasd uit de lucht vielen. Hoe was dat mogelijk, dat iemand uit die eliteklas en iemand uit de vuilnisbak toch elkaars beste vriendin waren? Toen in Londen verjaarde jij ook. Mijn zusje zit nu in Londen, bij net zo'n gastgezin. Tijd gaat zo snel... Straks zal ze niet op eindreis gaan, omdat ze moet dansen. Wij gingen wel, in het zesde. Naar Griekenland, al wilde ik liever naar Italië. Van onze klasgenoten hadden we weinig last, en eigenlijk bij nader inzien was het een fijne reis. Als je de leerkrachten even wegdenkt. Dat laatste jaar was er eentje om in te kaderen, al was het dat op het moment zelf waarschijnlijk niet. Maar nu, nu heb ik heimwee. Naar onze middagpauzes tegen de verwarming.

Weet je nog, toen we groot werden? Ik op mijn kot, en jij elke woensdagmiddag op bezoek? En volwassen dat we deden... een porseleinen serviesje schilderen, timmeren, picknicken op bed... Of de avonden dat ik met je meeging op café met de geografen. Vingers in het kaarsvet en jou jenever doen drinken. Of naar de film met een bende die niet kon kiezen, en uiteindelijk die afschuwelijk slechte pornofilm gezien. Met de komkommerscène, en het geograafje dat op dat moment net een komkommer zat te eten. Hilarische herinneringen, en ik weet het. Ik probeer ze angstvallig bij te houden. Want ze waren in een oogwenk verleden tijd.

Weet je nog, toen je twintig werd? Ik heb geprobeerd, ik heb mijn handen tot knuisten geknepen en je uit alle macht proberen bij te houden. Maar het is mislukt. Je bent weggeglipt. Omdat ik ik bleef, en jij jij werd. Dat is niet fout. Dat is leven. En zo word je dan morgen al tweeëntwintig. Gelukkige verjaardag, Veers. Ik weet dat jij het eigenlijk bent, die een wens mag doen. Maar als ik kon, dan wou ik dat ik in die wens voor kon komen. Want weet je... ik mis je...

Gelukkige verjaardag!

21:55 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

12-04-07

Lieveheersbeestjes-graffitikunstenaar, wie je ook bent,

 

Ik ben op zoek naar jou. Ik wil weten wie je bent, en wat er achter de steeds talrijker opduikende lieveheersbeestjes met "i love you"-boodschap naast Antwerpse treinsporen steekt. Ik wil weten of je de beestjes zelf tekent, of dat je een patroontje hebt. Ik wil het ook leren. En de boodschap verder verspreiden langs alle andere treinsporen in Vlaanderen. Een liefde heerst-spoor achterlaten. Wie ben jij? Waar kan ik jou vinden?

12:08 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-04-07

Liev dansertje,

 

Er is maar één vrouw op de hele wereld die mij meer fascineert dan Engeltje, en dat ben jij. Als het niet zo'n lachwekkende vergelijking was, zou ik je kunnen vergelijken met een koekjestrommel vol pepparkakor. Weten dat ik je kan zien, is net als weten dat er zo'n koekjestrommel vlak in de buurt staat. Jou dan werkelijk zien is die koekjestrommel eindelijk openmaken, de geur opsnuiven en naar de perfecte mooie koekjes kijken. En als je tegen mij praat, is het als een eerste koekje eten... een tweede... een derde... tot je het moeilijk hebt om de koekjestrommel terug dicht te maken en opzij te zetten. Ook al zit mijn buik propvol, mijn hoofd propvol van jou, ik blijf verlangen naar meer.

Fascinerend dus, en iedereen weet wat er gebeurt als de fascinatie voor iemand opduikt. Ik kan uren naar jou kijken, zonder dat ik je hoef te zien. Mijn ogen sluiten is al genoeg. Toch is het échte dansertje nog zoveel fascinerender dan dat in mijn hoofd. En mooi. Ik schrik er elke keer weer van, als ik je zie, dat je nog mooier bent geworden dan de vorige keer. Weggedoken in mijn rode zeteltje kan ik urenlang naar je kijken. Jij ziet mij niet, maar ik jou wel. En toch lijkt het alsof je naar mij kijkt. Je danst over het podium, je vliegt bijna. Je lacht, je straalt, en je ogen kijken als twee gloeiende kooltjes de zaal in, glanzen en spiegelen tot bij mij en bijna door mij heen. En jouw lichaam, dat spreekt. Dat zingt en danst en leeft. Dat van mij, dat wou dat het je tot bij mij kon zuigen. Aanraken, met een vinger, met twee, met mijn hele huid. En nooit meer loslaten.

Heel soms, bij die schaarse ontmoetingen naast het podium, ben ik zo gefascineerd dat ik haast door de mand val. Drie onstuimige kussen, blij je te zien, ik had je bijna niet herkend! En plotseling weet ik dan niks meer te zeggen, al had ik zoveel willen vragen en doen. Verlegen, in stomme verwondering en bewondering, terwijl we vroeger samen raar deden en zwansden tegen de sterren op. Dan ben ik blij dat iemand anders het gesprek met jou opneemt, zodat ik kan kijken en luisteren, elk woord in mij opzuigen zodat mijn bloed terug gaat stromen en mijn huid overtuigd raakt na die ene aanraking niet van mij af te scheuren om terug dichter bij jou te zijn. De hele woordenwaterval laat ik over mij heen stromen, en ik blijf me maar verwonderen over die bijzondere klank van jouw stem. En ik blijf vastgezogen in jouw blik... die ogen... Die ogen van jou, die dwars door je ziel kunnen kijken, die als je met iemand praat enkel op hem of haar zijn gericht. Ze lachen en leven, de lichtjes dansen in je ogen. Ze houden mij vast en ik... val... en jij weet het...

Dansen en vallen zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden door evenwicht. Jij bent de danser. Ik ben degene die met plezier alle evenwicht uitschakelt en voor altijd valt, voor altijd voor jou. Maar wat zou er gebeuren als ik voor één keer de danser werd? Zou ik? Zou ik het kunnen? Zou ik jou kunnen doen vallen?

Ik zocht naar woorden en verscheurde papier na papier. Steeds opnieuw keken die blauwe letters op dat witte blad mij doordringend aan, alsof ik met het blauw van jou ogen probeerde te schrijven. Alsof iedere letter die ik schreef in een poel veranderde en de stroming mij meetrok. Steeds verder de rivier in, steeds verder weg van wat ik mij had voorgenomen je te schrijven. Ik dwaal af. Ik dwaal af maar ik vind het niet erg. Iedere letter die ik niet hoorde te schrijven hangt nu als een beschermend schakeltje om mijn lijf. Ik schrijf in een maliënkolder van woorden om mijn gevoelens heen.

Gevoelens. Jij danst ze, en ik schrijf ze op. Dat zou een mooie regeling zijn, twee strikt gescheiden machten. Heel jammer dat gevoelens zich niet houden aan de lijnen die ik zelf trek. En zo lijkt het alsof ik plots midden op een podium ben gegooid, de spot op mij gericht, en twee prachtige blauwe ogen die als een duizendkoppig publiek de choreografie van mijn gevoelens bekijken. En ik kàn helemaal niet dansen, toch niet zo zonder een groep andere dansers waarin ik mij kan veschuilen. Ik heb enkel een maliënkolder van donkerblauwe inkt als hinderend zwaar kostuum.

Meer dan een half blad zit ik ver, nu, en nog steeds heb ik het niet geschreven. Als dit een melodie was, zou ze saai en eentonig in steeds dezelfde toonladder vervallen. Voor mij is het één lange zin zonder werkwoord. Maar in een Nederlandse zin komt het werkwoord achteraan. Dat geeft mij nog wel een paar lijnen, en met beide handen grijp ik het excuus aan.

En toch... ik had me voorgenomen het uit te schreeuwen, van de daken en van geluk. Dat is het namelijk, wat ik voel. Daar, daar heb ik het toch bijna geschreven. Bijna, inderdaad, want steeds opnieuw sluit ik mijn mond weer als ik het zeggen wil. Ik durf het niet, stel je voor dat het mis gaat? Ik ben niet bang dat ik een fout zal maken of midden op het podium zal struikelen en vallen, noch vrees ik voor een black-out. Ik heb het al te vaak geoefend, stil in mijn hoofd of 's nachts luidop in mijn dromen. nee. Ik ben bang voor het publiek. Wat als die twee ogen mijn opvoering maar niks vinden?

En daar sta ik dan, midden op dat podium, de maliënkolder is van mijn lichaam gezakt en ligt aan mijn voeten. Daar sta ik dan, broos en kwetsbaar. Ik zeg het eindelijk, veel zachter dan ik mij had voorgenomen. Ik zeg het. Ik hou van jou.

Val jij?

16:13 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-04-07

Lieve omaatjes in de wachtkamer,

 

Tweeënhalf uur bij de dokter in de wachtkamer zitten, het is me wat, ik weet het. De tijdschriftjes liggen allemaal zo ver uit de buurt, en het is zo druk dat je je stoel niet durft te verlaten uit angst dat je over twintig benen struikelt. Of je stoel nooit meer terugkrijgt. Dus blijf je daar maar zitten, met niks om handen. De jeugd, die heeft zijn gsm of zijn palmtop om mee te spelen en de tijd te doden. Maar jullie, jullie hebben alleen elkaar. Volgens mij is het een speciale eigenschap, die alleen omaatjes hebben, zomaar plotseling een gespreksonderwerp dat minutenlang in de lucht leek te hangen toch ineens vastgrijpen. In dit geval was het de mama met haar dochter, die de volgenden in rij waren. Met z'n tweeën, wat de rij al een beetje deed opschuiven. De mama zou haar arm uit het gips mogen laten halen, zei ze opgelucht. En toen het geluid van het zaagje tot in de stille wachtkamer te horen was, haalden jullie met z'n allen opgelucht adem. Ze was van haar gipsen arm verlost. En een gesprek was geboren.

Ik hou er wel van om die gesprekken van wachtkameromaatjes te beluisteren. Niet per se om wat er gezegd wordt, want daarbij moet ik dikwijls mijn tong half afbijten om geen rel te veroorzaken of dingen te zeggen waar ik achteraf geen spijt van krijg. Meestal vind ik het een leuke geheugentraining, én vind ik het een interessant sociaal experiment om te kijken hoe ze van het ene onderwerp op het andere overwalsen. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is meestal, en iedereen is altijd direct mee. Ik kan zoiets niet, maar misschien ben ik wel een beetje sociaal gestoord.

In elk geval begon het dus allemaal met het geluid van het zaagje voor de gips van de mama bij de dokter. Eén van de omaatjes liet weten dat ze dat hélemaal niet hoorde. En toen begon er een heel gesprek over oorapparaatjes, die ze overigens niet wilde hebben omdat ze eerst haar deur wilde laten repareren. Die was helemaal stuk, in de winter was er tocht en in de zomer zwelde ze op (ik was hier wel eventjes niet meer mee, want ik had even de indruk dat ze het over oorapparaatjes had, maar de andere omaatjes bleken het wel allemaal te kunnen volgen). Die reparatie was duur natuurlijk, maar gelukkig krijg je voor zoiets een subsidie van 't stad. Over subsidies van 't stad gesproken werd er ineens een vriendin van het omaatje-met-de-kapotte-deur aangehaald, die ook nog eens geld van de provincie kreeg. Dat had allemaal met inkomens te maken. En wat met inkomens te maken heeft, dat komt al heel snel bij het OCMW uit. Want daar hadden heel wat ouders van omaatjes in het rusthuis gelegen, en wat daar allemaal voor dieverij gebeurt... Bovendien waren de bedden niet mooi genoeg, of toch niet toendertijd. En ze weten er ook hun verschil in, want Bob Benny he, die zanger, die heeft toch zoveel geld verdiend maar die ligt daar nu ook, op onze kosten. Sssst, dacht ik, onze kosten... Volgens mij toch niet de kosten van de omaatjes-met-pensioen, maar voorlopig nog die van mijn eigen ouders. En als ik ooit eens ga werken, op die van mij. Ik slaagde erin om enkel een geamuseerd lachje te vertonen, zo boven mijn tekenschriftje, en luisterde verder. Om een of andere reden slagen àlle omaatjes (en opaatjes) er àltijd in eender welk gesprek op de oorlog te kunnen overbrengen. De link is mij ook niet altijd duidelijk, hier kan ik hem ook niet helemaal vinden, maar hij moet er ergens onderhuids toch wel zijn. Zoals de gsm-ringtones die onhoorbaar zijn voor volwassenen, moet er ergens een afgesproken teken zijn enkel voor senioren die de oorlog hebben meegemaakt. De volgorde van de onderwerpen van gesprek kunnen mogelijks nu wel door elkaar zitten, maar de essentie is er toch: er was het lange wachten in de rijen voor panharing, en soms was de haring net op als het aan jou was. En als er panharing was, dan rook heel de straat ernaar. In die tijd was er ook een politieman, den dikken pataaf, of zo klonk het toch. Die gebruikten ze voor alles want daar hadden ze schrik van. En die stond ook altijd wacht te houden bij die panharingbedelingen. Ja, vroeger... vroeger waren we toch altijd content met weinig... want er was ook weinig. Ik wist al wat er zou gaan komen, ik kon zo voelen waar het gesprek heenleidde. Eeuwig en altijd hetzelfde... Die jonge gasten van tegenwoordig, die zijn met niets meer tevreden. De cadeau's die ze krijgen, en dan zijn ze nog niet tevreden. Wij waren met onze verjaardag al content met een appelsien, als er appelsienen waren dan nog. Instemmend geknik. En iedereen wéét welke verzuchting er nu gaat komen. Inderdaad. Het moest nog eens terug oorlog worden.

Als er iets is waar ik een hekel aan heb, dan is het wel dat zinnetje. Hoeveel keer ik dat vroeger niet heb moeten horen, telkens ik iets niet lustte of gewoon maar mijn eten niet opkreeg. Ieder kerst- en nieuwjaarsfeest was het ook weer van dat, want grootouders willen er toch zo graag even de nadruk op leggen dat we toch wel ongelooflijk gelukkig mogen zijn in de tijd waarin wij leven. Dat ben ik heus wel. Ik eet ook praktisch alles en ik doe altijd keihard mijn best om mijn bord leeg te eten om die uitspraak toch maar te vermijden. Want ik krijg er altijd zo'n schuldgevoel van. Alsof degenen die het wel meegemaakt hebben zich willen wreken op diegenen die eraan ontsnapt zijn. Ik begrijp het ook écht niet, dat terug wensen van een tijd waarin zoveel angst en verdriet geleden is. Is het dan zo goed dat kinderen niet leren lezen en schrijven omdat ze niet meer naar school kunnen. Of die voortdurende angst voor inslaande bommen, als die zo goed was geweest zou er nu vast geen wantrouwen of onveiligheidsgevoel zijn. Het urenlang aanschuiven voor eten dat er misschien niet eens was, dat kan misschien goed zijn om kinderen met weinig tevreden te laten zijn, maar gezond? Geen boter, geen melk. Botontkalking op latere leeftijd is zeker ook een pleziertje.

Bovendien, lieve omaatjes in de wachtkamer, ben ik er helemaal niet van overtuigd dat mensen die de oorlog hebben meegemaakt veel sneller tevreden zijn met weinig. Die drie jongeren die in de wachtzaal zaten, die zaten stil op hun stoel en wachtten geduldig hun beurt af. Het waren niet zij die klaagden over de lelijke bedden in de rusthuizen, het oneerlijke van belastingen en rekeningen voor mensen die hun leven lang hard hebben gewerkt of het feit dat vier medicatiehandelsreizigers de plaats van vier zieke mensen in de wachtkamer innamen. Er was er wel ééntje, die zich er ferm aan heeft geërgerd. Maar ze dacht, ach... tanden bijten en verder tekenen. Strakjes schrijf ik wel een brief.

Tot mijn volgende sessie wachtkamerzitten,

20:50 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

02-04-07

Hoi, aapjes op de rots,

 

Wat zitten jullie daar te doen? Iedereen vraagt het zich af... Zijn jullie in staking, omdat het eten of de verzorging niet meer is wat het geweest is? Zijn jullie bang? Voor een naderende ufo? Voor het vergaan van de wereld? Of zit er een paniekzaaier tussen jullie in en zitten jullie daarom met z'n allen op die rots? De media zijn al dagen aan het gissen wat het zou kunnen zijn. Honderdtwintig aapjes op een rots, het maakt een mens nieuwsgierig.

Eén van de verzorgers liet weten dat jullie in 1993 en 1997 ook al zo'n stunt deden, en vermoedt dus dat er een paar paniekzaaiers in jullie groep zitten, die jullie allemaal de stuipen op het lijf jagen. Ik probeer me dan even voor te stellen wat er gebeurd is, en krijg meteen Waterschapsheuvel-achtige waanbeelden. Eén aap met een visioen over het einde van de wereld, of het platgooien van de dierentuin, die zwaaiend met armen en benen aan komt geslingerd en het hele apenhok op stelten zet. Er zijn er die hem geloven en totaal in paniek zijn, er zijn er die hem geloven maar hun schouders ophalen. En dan zijn er degenen die hem in 1997 ook al hebben horen aankomen, en zich nog herinneren dat het toen niks was. En dat ze door de hele wereld maanden zijn bekeken en uitgelachen, omdat ze daar voor niks op hun rots zaten bang te wezen. Die rustig blijven en zeggen dat het zo'n vaart wel niet zal lopen. Maar dan krijgen nog meer apen het ineens, die visioenen over het einde van hun rustige leventje in de dierentuin. Nog meer apen die paniek zaaien, meer apen die gaan geloven en ook in paniek raken. Tot ze uiteindelijk met z'n allen buiten op de rots zitten en met geen stokken binnen te krijgen zijn. Angstig wachten ze de tragedie af...

Of misschien wachten ze de tragedie niet af, maar wachten ze op een moment om te kunnen vluchten. Of om de wereld over te nemen. Zijn ze eigenlijk echt bang of doen ze maar alsof? Of is het misschien een ritueel dat apen op bepaalde momenten in de apenkalender moeten uitvoeren door dagen- en nachtenlang buiten op een rots te blijven zitten, zonder eten? Of zitten jullie daar gewoon om ons weer een paar weken stof tot nadenken en schrijven te geven? Ah, konden jullie maar gewoon praten...

 

19:16 Gepost door Sneeuwwitje | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |